oO[ SEX PHONE ]Oo : part 2 :
posted on 05 Oct 2009 03:30 by minori in v--sex-phone
Fiction : the SEX PHONE : Part : 2
Pairing : [Jin x Kame][Junno x Hiroki]
Author : MiNaYa~*
###################################################
...8โมงเช้า....
เช้าวันที่ก็เหมือนกับทุกๆวัน คาเมะสวมสูทสีดำเดินมานั่งที่โต๊ะตัวเดิม...โต๊ะของเขา มองหน้าคนเดิมๆที่เห็นกันอยู่ทุกวัน ค่อยๆทยอยกันเดินไปนั่งประจำโต๊ะ...
เป็นปรกติอยู่แล้วที่คนอย่างเขาจะไม่ค่อยไปสุงสิงกับใคร ทำให้รอบๆโต๊ะเขาไม่จอแจเหมือนโต๊ะอื่นๆ... สาวๆหนุ่มต่างจับกับเป็นกลุ่มๆเม้าท์เรื่องที่ได้ไปทำกันมาตลอดเสาร์อาทิตย์อย่างมันปาก...
...จนจนกระทั่ง...ประตูลิฟท์เปิดออก
ชายหน้าเข้มในชุดสูท...เดินตรงออกจากลิฟท์ พร้อมๆกับความเงียบเข้ามาครอบคลุมทั้งชั้นแทบจะในทันที... หัวหน้าแผนกวิ่งกันให้ว่อน พนักงานวิ่งเข้าประจำโต๊ะกันแทบไม่ทัน เพราะไม่บ่อยนักหรอกที่จะเห็นคุณทักกี้ เจ้าของบริษัท มาดูงานที่ชั้นนี้ด้วยตัวเอง...และก็เป็นธรรมดาที่บรรดาคนที่พอจะมีโอกาสลุ้น จะวิ่งวุ่นพากันไปประจบสอพลอเพื่อหวังตำแหน่ง หรือเลื่อนขั้น
..อะแฮ่ม.. แค่เสียงกระแอมเบาๆก็ทำเอาพนักงานที่ก้มหน้าก้มตาเหมือนว่าจะทำงานอยู่ เงยหน้ามามองที่คุณทักกี้เป็นสายตาเดียว
“อืม..ก็เป็นที่รู้กันอยู่นะ ว่าผู้จัดการมินะ จะลาออกไปแต่งงาน...” เสียงปรบมือแสดงความยินดีดังลั่น พร้อมๆกับเสียงซุบซิบนินทาที่เริ่มเซ็งแซ่ไปทั่วห้อง... ก็เห็นๆกันอยู่ว่าท้องป่องมาทำงาน...ท่าจะท้องกะอีตารองผู้จัดการซะด้วย...เห็นโดนสั่งย้ายด่วนไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อน... ใครๆก็พอจะรู้อยู่แล้วแหละ...ว่าท้องโตขนาดนั้น อีกไม่นานคงต้องแต่งเป็นแน่...
“ใครที่สนใจตำแหน่งของเธอก็ส่งโปรเจคมาให้ชั้นดูก่อนสิ้นปีก็แล้วกัน... แล้วชั้นจะตัดสินเองว่าใครเหมาะสม” คราวนี้ทั้งห้องเริ่มอยู่กันไม่สุข...ก็บ่อยที่ไหนหละที่โอกาสได้เลื่อนขั้นก้าวกระโดดแบบนี้จะลอยมาอยู่ตรงหน้า...
“เออ...แล้วก็ฝากไอ้นี้ด้วยละกัน.. พนักงานใหม่..มีอะไรก็สอนๆมันด้วย” พนักงานใหม่ที่คุณทักกี้พามาแนะนำด้วยตัวเอง... ท่าทางจะเส้นใหญ่แบบไม่ธรรมดาแน่นอน
คุณทักกิ้ตบไหล่พนักงานใหม่เบาๆ ก่อนจะเดินกลับเมื่อหมดธุระ
“เออ.. นั่นหมายถึงถ้าแกอยากได้ตำแหน่งก็ต้องทำเหมือนคนอื่นเค้าเหมือนกัน เข้าใจไหม”
“ครับ ท่านอา...” หนุ่มหน้าตาดีจัด พนักงานใหม่ที่เพิ่งมาทำงานวันแรก ประกาศสถาณะตัวเองอย่างชัดเจน.. คลายข้อสงสัยทั้งปวงของทุกๆคน
...เป็นอันว่าความหวังอันริบหรี่ที่จะได้เลื่อนขั้น...กลายเป็นแค่โอกาสอันเลือนลางแทน... เพราะนอกจากจะต้องแข่งกับบรรดาพนักงานด้วยกันแล้ว...ยังมีคนที่มีศักดิ์เป็นหลานของเจ้าของบริษัท มาลงแข่งด้วย แบบนี้จะไปเหลือหรอ...
คาเมะมองทอดสายตาไปไกล...นี่มันควรจะถือว่าเป็นโอกาศดี ได้รึปล่าวเนี่ย ...เห้อออ!!!... แค่ได้มาอยู่ตรงนี้ทั้งๆที่เพิ่งทำงานมาได้แค่สองปีก็นับว่าบุญโขแล้ว... ถ้าเขาทำโปรเจคไปแข่ง จะดูเกินหน้าเกินตาคนเก่าคนแก่เกินไปรึปล่าวนะ....มันจะดูหวังสูงไปมั๊ย... แต่เขาก็อยากได้ตำแหน่งผู้จัดการอยู่เหมือนกัน.. เพราะจะได้ไม่ต้องฟังพ่อไปบ่นอีกนาน... แต่จะไปปรึกษาใครได้ เมื่อทุกคนก็หวังตำแหน่งนี้อยู่เหมือนกัน...
...โอ้ยย...ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว... ถ้าได้ปรึกษาใครซักคนได้ก็คงดีเนอะ......
แล้วมือก็ไวเท่าใจคิด
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ...
กดโทรออกหาคนๆนั้นทันที คนเดียวที่เขาจะกล้าเล่าทุกอย่างให้ฟัง
###################################################
“อ่า จิน... แรงอีกสิคะ...” หญิงสาวในชุดชั้นในลูกไม้สีดำ กำลังกัดริมฝีปากสีแดงสดอย่างเย้ายวน ร้องขอชายหนุ่มไม่ขาดปาก ทั้งๆที่เธอกำลังนั่งอยู่ด้านบนขย่มชายหนุ่มอยู่แท้ๆ
“...จิน...เร็วอีก..รุนแรงกว่านี้...ทำฉันอีกสิ...” เสียงร้องวอนขออย่างลืมอาย เมื่อจินไม่ยอมจะเริ่มต่อ กดสะโพกของเธอไว้แน่นให้อยู่เฉยๆ เพื่อหยุดไปเอาโทรศัพท์ที่สั่น ครืด..ครืด.. อยู่ข้างเตียง
“ตอนนี้ทำอีกงานอยู่...ถามเค้าทีว่าเอาเป็นหนังสดแทนได้มั๊ย” จินรับโทรศัพท์เสียงเรียบ ทั้งๆที่ไอ้นั่นยังคงคาอยู่ในตัวเธอแท้ๆ...
“เธอคงไม่รังเกียจอะไรถ้าจะมีคนดูใช่มะ....” จินถามทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธ เขารู้ดีว่าเธอออกจะชอบด้วยซ้ำไปที่จะทำมัน ทั้งๆที่รู้ว่ามีคนจ้องมองอยู่
เธอพยักหน้าเพียงนิดเดียวก็เป็นอันรู้กัน... เมื่อเธอกล้าขอ จินก็กล้าให้ จินเหวียงตัวหญิงสาวให้ลงไปคุกเข้าอยู่บนเตียง แล้ววางโทรศัพท์ให้ถ่ายจากด้านข้างให้เห็นภาพทั้งเขาและเธอ...
จินในชุดขี่ม้าครบเซ็ต ทั้งเสื้อ กางเกง ถุงมือ รองเท้า... โดยมีเพียงส่วนนั้น แข็งยื่นออกมาเข้าไปอยู่ภายในส่วนล่างของม้าตัวเขื่อง... ม้าสาวที่แทบจะเปลือยกายก็ว่าได้ โดยประดับไว้เพียงแค่ชุดชั้นในลูกไม้บางๆ และหางม้ายาวสลวยที่โผล่ออกมาจากช่องทางด้านหลังของเธอ
เมื่อทุกอย่างเข้าที จินกำหางม้าส่วนปลายแล้วกระชากขึ้น ให้สะโพกของม้าสาวยกตาม และเปิดทางให้กล้องเห็นทุกอย่างชัดขึ้น ก่อนจะควบม้าด้วยความเร็วและตอกย้ำอย่างรุนแรง จนม้าสาวครางดังลั่นโรงแรมหรู กลางวันแสกๆอย่างไม่อายใคร
........................................................................
.............................................................
................................................
.....................................
คาเมะกดวางสายทันที หน้าแดงฉาน... เมื่อภาพบนจอปรากฏขึ้นมา พร้อมเสียงที่ดังอยู่ไม่ใช่น้อย..
....ตายแล้ว...นี่มันอะไรกันเนี่ย....
หรือเค้ากดอะไรผิดไป...มัวแต่รีบๆจะโทรหาจินเลยไม่ทันได้ฟังโอเปอเรเตอร์ให้ดี... กดตอบตกลงไปซะหมดทุกคำถาม...บ้าชะมัด...ไม่เป็นไร...เดี๋ยวโทรไปใหม่ก็ได้...
“เออ ขอสายจินครับ.... บอกว่าจาก ‘คาเมะ’ นะครับ” คราวนี้ไม่น่าจะผิดพลาดแน่....
.................................................................
.............................................
.................................
...................
ครืดด....ครืดด....
โทรศัพท์เครื่องเดิมสั่นไหวๆอยู่ข้างเตียง
จินคว้าโทรศัพท์มาอีกครั้งอย่าง งงๆ... มัวแต่เร่งจังหวะ ไม่ทันได้ดูเลยว่าสายหลุดไปแล้ว...แล้วก็ต้องงงกว่าเดิมเมื่อได้ยินว่า คนที่ชื่อ ‘คาเมะ’ โทรมา... คาเมะไหนกัน... ไม่มีลูกค้าใหม่หน้าไหนกล้าบอกชื่อกับโอเปอร์เรเตอร์เป็นแน่... และถ้าเป็นลูกค้าประจำของเขา ส่วนมากก็มีเบอร์ตรงถึงเครื่องเขาอยู่แล้วนี่...
‘คาเมะ’ ไหน น้า....
อ๋อ!!!!!.... ต้องเป็นหนุ่มเสียงหวานคนเมื่อวานแน่ๆเลย...
คนประหลาดที่ยอมเสียตังค์มาหาเพื่อนคุยเฉยๆ
“ครับๆ...รับครับ..” จินตอบรับไป แล้วหาผ้ามามัดปากม้าที่ตัวเองขี่อยู่ ที่ดูจะส่งเสียงครางดังซะเหลือเกิน
“ครับ...คาเมะ.. ผมจินครับ” เป็นเสียงพูดที่ดูเกือบจะราบเรียบ ถ้าคู่สายมาเห็นสิ่งที่จินกำลังทำอยู่ตอนนี้ คงต้องไม่เชื่อสายตาตัวเองแน่ๆ
“จินว่างคุยรึปล่าว...”
“ตอนนี้เหลือเคลียร์งานเก่าอีกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วครับ..” จินไม่พูดปล่าว..ซอยเอวเข้าถี่ ปลดปล่อยน้ำรักเต็มถุงยาง.. ส่งสาวเจ้าไปสู่สวรรค์เป็นครั้งที่สามของวัน
“อ่าาาา.....เสร็จแล้วครับ” จินถอนเอวออกก่อนจะโยนถุงยางทิ้ง และวางร่างหมดแรงของม้าสาวลงกับเตียง และเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่ริมระเบียง...
"วันหลังคาเมะโทรเข้าเบอร์จินเลยก็ได้นะ ไม่ต้องผ่านโอเปอร์เรเตอร์”
“ที่นี้ มีอะไร ว่ามาเลยครับ คาเมะ ”
เรื่องราวต่างๆพรั่งพรูออกมาจากปากของคู่สาย สลับกับคำแนะนำปัญญาอ่อนของจินบ้างเป็นครั้งคราว เมื่อเห็นว่าเรื่องชักจะเครียดเกินไป....เมื่อคาเมะโดนแย่เข้าบ่อยๆ น้ำเสียงราบเรียบไม่สื่อถึงอารมณ์ใดๆ.. เริ่มจะใส่อารมณ์ขึ้นเรื่อยๆ... ทำให้จินดูออกง่ายขึ้นเยอะเลยว่าจริงๆแล้วคาเมะคิดยังไงกับเรื่องต่างๆ....
“ดูว่าการชิงตำแหน่งผู้จัดการจะยุ่งยากกว่าที่จินคิดไว้อีกนะเนี่ย... แต่จากที่ฟังๆดู คาเมะเองก็น่าจะอยากได้ตำแหน่งนี้อยู่พอตัว..ถ้าไม่ติดที่จะดูว่าข้ามหัวผู้ใหญ่ไปซักหน่อยใช่มะ...แต่ถ้าตัดสินกันแฟร์ๆ ที่ความสามารถ ก็ไม่น่าจะเกี่ยวอะไร คาเมะไม่ได้ไปแย่งตำแหน่งมาจากมือใครซักหน่อย เจ้าของบริษัทเค้าก็บอกเองว่าจะดูจากความสามารถ” ...นี่ดูจะเป็นความเห็นที่ดูเป็นผู้เป็นคนที่สุดของจิน ตลอดระยะเวลาที่คุยกันมาเกือบชั่วโมง...
“เหอะๆๆ... แต่คาเมะจะไปกังวลทำไม ถึงส่งโปรเจ็คไป ใครเค้าบอกว่าจะได้ตำแหน่งกัน...555+”
"จินบ้า คาเมะเก่งนะขอบอก...ไม่เชื่อคอยฟังข่าวดีสิ้นปีนี้ได้เลย...” ...คาเมะวางสายไปแทบจะในทันทีก่อนที่จะโดนจินแหย่เข้าให้อีก...
###################################################
ตั้งแต่คุณทักกี้เข้ามาประกาศหาผู้จัดการคนใหม่ พนักงานทั้งชั้นก็ดูจะขยันขันแข็งขึ้นมาทันตาเห็น นั่นก็รวมไปถึงคาเมะด้วยเช่นกัน...
หลายคนประกาศตัวชัดเจนว่าจะเตรียมชิงตำแหน่งนี้ และมีอีกหลายคนที่ประกาศตัวเป็นเพียงแค่ผู้ช่วย เพราะถึงแม้จะรู้ว่าคงสู้เค้าไม่ได้ แต่ก็ยังมีโอกาสได้เลื่อนขั้นอย่างแน่นอน ถ้าไปช่วยถูกคน...
หลายคนจับตัวทำโปรเจคกันเป็นกลุ่มเพื่อหวังดันเพื่อนร่วมทีมเข้าชิงตำแหน่ง แต่สำหรับคาเมะที่ไม่ถนัดกับการมีเพื่อนซักเท่าไหร่.. การทำงานคนเดียวก็ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกเดียวไปอย่างช่วยไม่ได้...
และทุกครั้งที่ดูเหมือนหนทางจะมืดมิด..ตัวเขาก็มันจะโทรหา...
“ฮัลโหล จิน....ว่างคุยมั๊ยครับ...”
จินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุย... แล้วค่อยๆดึงนิ้วออกมาจากช่องทางด้านหลังของร่างเล็กๆตรงหน้า... ก่อนจะดันวัตถุเรียวยาวเข้าไปแทนที่ และจัดการปิดปากร่างเล็กที่สั่นระริกตามแรงของเล่นชิ้นใหม่ ด้วยความใหญ่โตของตน
“มีอะไรให้ผมรับใช้คร้าบบบ..... คาเมะจัง” น้ำเสียงทะเล้นแบบนี้สินะ ที่ทำให้เค้าอารมณ์ดีขึ้นมาได้อย่างง่ายๆ
“อืม....มันค่อนข้างจะตันแล้วอะ...คาเมะคิดไม่ออกจริงๆว่าจะทำยังไงกับช่องทางการขนส่ง...”
“ก็บินไปเลยสิ...ใส่ติดไปกับจรวด แป๊บเดียวถึง 555+”
“นายท่าจะบ๊อง....แต่ถ้าเป็นเครื่องบิน อาจจะไม่แน่... ไว้จะลองไปหาข้อมูลดู...”
“คาเมะคุยกับใครหรอ...พักนี้ดูสดใสขึ้นนะ” ชายหนุ่มโต๊ะข้างๆหันมาทักทาย ทำให้เขาออกจะรู้สึกแปลกใจอยู่นิดหน่อย... เพราะด้วยบุคคลิกอย่างตัวเขา มันมักทำให้ไม่ค่อยจะมีคนอย่างคุยด้วยซักเท่าไหร่...
“เพื่อนหนะครับ.. พอดีเค้าให้คำแนะนำเรื่องโปรเจคนิดหน่อย...”
“โปรเจคชิงตำแหน่งผู้จัดการหนะหรอ... โอ้โห..เก่งจังนะ..ตัวแค่นี้” คาเมะยังดูเด็กอยู่เลยแฮะ...แต่ท่าทางจะเอาจริง...
“คาเมะมีอะไรให้เราช่วยก็บอกได้นะ...ถึงเราจะไม่ค่อยเก่งแต่เราก็ก็ชอบเข้าสังคม...รู้จักคนเยอะอยู่เหมือนกัน..”
“ขอบคุณครับ.. คุณ...เอออ”
“555+ ฮิโรกิครับ… นั่งอยู่โต๊ะติดกันมาตั้งเกือบปี ยังไม่รู้จักชื่อกันอีก...คุณนี่ท่าจะไม่ค่อยชอบเข้าสังคม อย่างที่เข้าว่ากันจริงๆด้วย...”
.....................................................
........................................
.............................
...อีกมุมหนึ่งของห้องทำงาน....
มีคนๆหนึ่งกำลังหัวเสียหนักกับภาพตรงหน้า... จนไม่มีอารมณ์มาใยดีกับงานกองมหึมาบนโต๊ะอีกต่อไป
‘โธ่เว่ย!!!...
ทีกับเขาที่ออกจะเฟรนลี่ไม่เห็นจะมาสนใจทำความรู้จัก....’
‘ทั้งๆที่เขาก็ทำงานมาตั้งหลายวันแล้ว..สนใจจะมารู้จักชื่อเค้าบ้างรึยัง...’
เมื่อกลางวันไปอุตส่าเข้าไปคุยด้วยก่อน ก็ทำเป็นหยิ่งไม่สนใจ...
พอกัดเข้าให้หน่อยก็ทำเป็นหัวเสียโวยวาย...อะไรวะ..
ไหนว่าเป็นคนเข้าสังคมเก่งนักหนา..ฮิโรกิ
ดีแต่ทำเป็นหว่านเสน่ห์กับคนเค้าไปทั่ว...
คอยดูเหอะถ้าชั้นได้เป็นผู้จัดการเมื่อไหร่นะ...น่าดู...
###################################################
edit @ 6 Oct 2009 01:46:39 by +[.minori.]+
edit @ 6 Oct 2009 01:52:16 by +[.minori.]+